نیم قرن پیش، در یکی از عصرهای برفی آذرماه، سقف سالن اصلی فرودگاه مهرآباد تهران بدون هشدار قبلی فروریخت و در عرض چند ثانیه، حادثه ای رقم زد که نه تنها جان چندین نفر را گرفت، بلکه زنگ خطری جدی برای استانداردهای ساخت وساز فرودگاهی کشور به صدا درآورد.

شرح حادثه؛ لحظه ای که سقف فروریخت

به گزارش فرگردگردشگری به نقل از تین نیوز و بر اساس گزارش خبرآنلاین، ساعت ۱۴ و ۵۰ دقیقه روز ۱۴ آذر ۱۳۵۳، حادثه ای غیرمنتظره نیروهای امدادی تهران را به سرعت راهی فرودگاه مهرآباد کرد. سقف سالن اصلی این فرودگاه، در عرض چند ثانیه، روی سر مسافران، همراهان آن ها و کارکنان فرودگاه فروریخت.

سقوط حدود ۱۵۰۰ مترمربع از سقف مهم ترین فرودگاه کشور در آن دوره، به مرگ ۱۶ نفر و مجروح شدن شدید ۱۱ نفر دیگر منجر شد.

چرا فرودگاه در آن ساعت نسبتاً خلوت بود؟

بارش شدید برف که از ساعات اولیه همان شب آغاز شده بود، باعث تعویق بسیاری از پروازها و در نتیجه خلوت تر بودن فرودگاه نسبت به روزهای عادی شده بود؛ عاملی که به گفته گزارش های آن زمان، احتمالاً از ابعاد فاجعه کاست.

این حادثه غیرمنتظره، به مثابه هشداری جدی، مسئولان کشور را نسبت به وضعیت ساخت وسازهای فرودگاهی و ترمینالی به تکاپو انداخت و پرسش هایی درباره استانداردهای ایمنی سازه های عمومی پرتردد آن دوره مطرح کرد.

منبع تاریخی این روایت

جزئیات کامل این حادثه، حواشی آن، تاریخچه فرودگاه مهرآباد و روند پیگیری حقوقی مسئولان وقت، بر اساس گزارش روزنامه اطلاعات در تاریخ های ۱۶ و ۱۷ آذر ۱۳۵۳ در دسترس علاقه مندان به تاریخ هوانوردی کشور قرار دارد.

حادثه ریزش سقف فرودگاه مهرآباد در آذر ۱۳۵۳، یکی از تلخ ترین رویدادهای کمتر شناخته شده در تاریخ زیرساخت های هوایی ایران است؛ رویدادی که یادآوری آن، پس از گذشت نیم قرن، همچنان می تواند تلنگری برای توجه به کیفیت و ایمنی سازه های پرتردد عمومی باشد.