فرگردگردشگری |یادداشت امین رضا توحیدی

به گزارش پایگاه خبری فرگردگردشگری به نقل از  پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازی ، شرکت بازآفرینی شهری ایران، با حضور و همراهی عبدالرضا گلپایگانی معاون وزیر راه و شهرسازی، تفاهم‌نامه همکاری مشترک میان شهرداری کرمان و اداره‌کل راه و شهرسازی استان کرمان با هدف احیا، بهسازی، نوسازی و ساماندهی بافت‌های ناکارآمد شهری و اجرای پروژه بازگشایی محور محرک توسعه امتداد خیابان شهید ایرانمنش به امضا رسید. این خبر بیش از اینکه خبری خوش باشد دارای الفاظی است که نگرانی دوست داران میراث فرهنگی را بوجود آورده است. در این زمینه امین رضا توحیدی یاداشتی برای فرگردگردشگری ارسال نمودند که منتشر میشود 

لرزشی بر تنِ تاریخ

وقتی نام خیابان‌هایی مثل «تجلی» و «شهید ایرانمنش» در کنار واژه‌هایی مثل «طرح جدید» و «امتداد» شنیده می‌شود، تنِ هر کرمانیِ دغدغه‌مندی به لرزه می‌افتد. مگر نه اینکه همین خیابان‌ها، بخشی از جانِ بافت تاریخی کرمان را، چندی پیش، به شکلی مغول‌وار از کالبدش جدا کردند؟ حالا خبر می‌رسد که قرار است «امتداد خیابان شهید ایرانمنش…» به سرنوشتی مشابه دچار شود. این پرسش بزرگ در ذهن نقش می‌بندد: آیا این بار نیز قرار است باقی‌مانده‌ی این پیکره‌ی تاریخی را به بهانه‌ی «طرح»، قربانی کنیم؟

«پیاده‌راه»؛ امید یا تهدید؟

تنها نقطه‌ی امیدبخش در این میان، کلمه‌ی «پیاده‌راه» است. اما نگرانی از آنجا آغاز می‌شود که می‌بینیم مسیرهای مورد نظر در این طرح، با آنچه که در پژوهش‌ها و مقالات کارشناسی به عنوان گزینه‌های اصلی برای پیاده‌راه‌سازی معرفی شده‌اند، تفاوت اساسی دارد. پیشتر، کارشناسان بر روی مسیرهایی مانند خیابان‌های شریعتی، میرزا رضا، ناصریه، زریسف و امام (ره) تأکید داشتند؛ مسیرهایی که با پیکره‌ی اصلی بافت تاریخی عجین‌اند. اما حالا بحث از «فتحعلی شاهی» است. این تغییر مسیر، پرسش‌های جدی را برمی‌انگیزد.

از «بافت فرسوده» تا «بافت تاریخی»؛ فاصله‌ای واژگانی تا یک فاجعه

هنوز هم برای اشاره به قلب تپنده‌ی تاریخ این شهر، از اصطلاح «بافت فرسوده» استفاده می‌شود! این واژه، نه تنها نادرست که توهینی به هویت این بافت است. شاید ریشه‌ی بسیاری از تخریب‌های پیشین نیز در همین نگاه باشد؛ نگاهی که بافت تاریخی را نه به مثابه‌ی سرمایه‌ای ملی و هویتی، که به عنوان مانعی برای توسعه می‌نگرد. پژوهشگران و کارشناسان بارها بر این نکته تأکید کرده‌اند که برای پیاده‌راه‌سازی و احیای بافت‌های تاریخی، باید از داشته‌های هویتی و اجتماعی آن استفاده کرد تا نه تنها کالبد، بلکه روح و زندگی به این فضاها بازگردد .

کرمان، سرمایه‌ای ملی، نه میدانی برای آزمون و خطا

شهری چون کرمان، با قدمتی چندین هزارساله و آثار بی‌نظیر تاریخی، نه یک پروژه‌ی آزمایشی، که یک سرمایه‌ی ملی برای همه‌ی ایرانیان است. هر اشتباه در این شهر، قابل جبران نیست. در نشست‌های تخصصی اخیر نیز بر این نکته تأکید شده که نباید با نگاه‌های سلیقه‌ای با بافت‌های تاریخی برخورد کرد و «بافت فرسوده» واژه‌ای اشتباه برای این گنجینه‌هاست .

از سوی دیگر، اخبار رسیده از خلع ید پیمانکار پروژه‌ی پیاده‌راه‌سازی خیابان تجلی به دلیل عدم عمل به تعهدات ، بر نگرانی‌ها می‌افزاید. این نشان می‌دهد که پروژه‌های بزرگ شهری، بدون مدیریت قوی و نظارت کارشناسی، می‌توانند به سرمنزل مقصود نرسند و جز ایجاد نارضایتی برای شهروندان و کسبه، دستاوردی نداشته باشند.

مطالبه‌ی شفافیت و هماهنگی

از مسئولان محترم شهری کرمان، یک مطالبه‌ی صریح داریم: شما را به خدا، برای این شهر و این سرمایه‌ی ملی، توضیح دهید که چه برنامه‌ای در سر دارید؟ چرا مسیر پیاده‌راه از مسیرهای مصوب کارشناسی تغییر کرده است؟ چرا از اصطلاح «بافت فرسوده» استفاده می‌شود؟

ما به عنوان کنشگران و دغدغه‌مندان حوزه‌ی گردشگری و میراث فرهنگی، قاطعانه اعلام می‌داریم که هرگونه اقدامی در بافت تاریخی این شهر، بدون هماهنگی کامل با پژوهشگاه میراث فرهنگی کشور و دانشکده‌های هنر، معماری و علوم انسانی دانشگاه‌های شهر کرمان، نه تنها غیرقابل قبول، بلکه خیانتی به هویت تاریخی این مرزوبوم است. این عالمان و متخصصان، بازوان اصلی برای تصمیم‌گیری‌های درست و اصولی هستند. اجازه دهید تا کرمان، با طرحی که برآمده از خرد جمعی و کارشناسی است، به قطب گردشگری شایسته‌ی خود تبدیل شود، نه آنکه با نگاه‌های سلیقه‌ای و غیرکارشناسی، بار دیگر، شاهد تکرار یک فاجعه‌ی تاریخی باشیم.

انتهای پیام/