توسط :
استاد زنده یاد محمد هژبر ابراهیمی، از نوادگان ابراهیم خان ظهیرالدوله (حاکم خوشنام کرمان در دوره قاجار)، در اول فروردین ۱۳۰۵ در پاریزِ سیرجان چشم به جهان گشود. پس از کشته شدن پدرش که افسر ژاندارمری بود، در درگیری با راهزنان در «گدار خون سرخ»، خانواده به کمال آباد رفسنجان و سپس به یزد مهاجرت کرد.
ماجرای تراش نخستین مجسمه
در نوجوانی، هنگام کار در کارگاه گچفروشی و سنگتراشی، استادکار سفارش ساخت هاونی از سنگ مرمر را پذیرفت. محمد نوجوان در غیاب او، با تراش آن سنگ مکعب شکل، ناگهان چهره انسانی در آن دید و سر را از دل سنگ بیرون کشید. استادکار پس از اطلاع، چنان او را با خط کش آهنی کتک زد و از کارگاه بیرون کرد که سر و صورتش پر از خون شد.
اما این پایان ماجرا نبود. استاد سید مهدی چیتی، نقاش و مجسمه ساز شاگردِ کمال الملک، که در آن نزدیکی مشغول کار بود، علت را جویا شد و پس از اطلاع، استادکار را وادار به عذرخواهی و پرداخت دستمزد کرد. او با دیدن آن سنگ تراشخورده، محمد را به ادامه مجسمه سازی تشویق کرد.
سالهای بالندگی
محمد هژبر ابراهیمی پس از شاگردی نزد استاد چیتی، راهی کرمان شد و سالها از محضر استاد سید علی اکبر صنعتی بهره برد. سپس در شهرهایی چون تهران، اصفهان، ایرانشهر و یزد زیست و نزد استادانی همچون علی محمد حیدریان، محمدامین میرفندرسکی، پرویز تناولی، محمد جوادیپور، ناهید سالیانی و حسین لعل ریاحی شاگردی کرد.
در سال ۱۳۴۴ وارد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و در برپایی موزه های توپخانه، کالج و راه آهن به استاد صنعتی یاری رساند. سال ۱۳۶۹ نشان هنری درجه دو (معادل فوق لیسانس) را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرد.
آثار شاخص و نمایشگاهها
از میان تندیسهای ماندگار او میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
· تندیس امیرکبیر در رفسنجان
· تندیس ۴ متری محمد بن عیسی ماهانی (پارک مشاهیر کرمان)
· تندیس اسب به طول ۳ متر (پارک هنرمندان تهران)
· تندیس سگ خفته و نبرد گاوها (پارک ناژوان اصفهان)
· تندیس حکیم فردوسی (دانشگاه اصفهان)
· تندیس پرنده هزار دستان (پارک ملت اصفهان)
· تندیس کمال الدین اسماعیل اصفهانی (شعبه مرکزی بانک مسکن اصفهان)
استاد در نمایشگاههای متعدد گروهی و انفرادی در تهران، کرمان، اصفهان و دیگر شهرها شرکت کرد. در سال ۱۳۹۲ بزرگداشتی برای او برگزار شد و فیلم مستندی از زندگی اش ساخته شد.
میراث ماندگار
حاصل ازدواج ایشان با زنده یاد عفت فیضی (عموزاده حبیب یغمایی)، پنج فرزند به نامهای شعله، شراره، سوزان، آذر و رضا است. سه دختر ایشان – شعله، شراره و سوزان – نیز در عرصه هنر آثاری خلق کرده اند.
استاد محمد هژبر ابراهیمی سرانجام در ۲۷ فروردین ۱۴۰۲ دعوت حق را لبیک گفت، در حالی که همیشه آرزو داشت آثارش در مکانی مناسب سامان یابد و در معرض دید عموم قرار گیرد.
یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
انتهای پیام/
