فرگردگردشگری | حجت بقایی

اقتصاد گردشگری، در اصل «اقتصادِ سهولت» است. مسافر مدرن امروز، بیش از هر چیز برای «زمان» خود ارزش قائل است. وقتی جابه جایی در کشور با اصطکاک، تأخیر و ضعف در استانداردها همراه باشد، تجربه سفر تلخ شده و بازگشت سرمایه به صفر نزدیک می شود.

 چرا حمل ونقل، موتور محرک توزیع ثروت است؟

بسیاری از ظرفیتهای بکر گردشگری ایران در مناطق دورافتاده محبوس مانده اند. توسعه راهها فقط یک پروژه عمرانی نیست؛ یک «ابزار عدالت اقتصادی» است. وقتی جاده ای استاندارد به یک منطقه بکر می رسد، اقتصاد محلی “از بومگردی تا فروش صنایع دستی” به طور خودکار فعال می شود. نبود دسترسی، یعنی زندانی کردن ثروت در مناطق محروم.

 راهکار عملیاتی چیست؟

برای گذار از مدلهای سنتی به صنعتی استراتژیک، باید حمل ونقل را از یک «هزینه جابه جایی» به یک «تجربه سفر» تبدیل کنیم. پیشنهاد مشخص من تمرکز بر سه محور است:

۱.هوشمندسازی لجستیک: ایجاد پلتفرمهای یکپارچه که زنجیره کامل سفر را برای مسافر مدیریت کند.۲.احیای حمل ونقل ریلی: قطار نباید فقط وسیله نقلیه باشد؛ باید خودش به یک «محصول گردشگری» جذاب تبدیل شود.۳.اولویت بندی دسترسیها: استانداردسازی فوری دسترسیها به سایتهای جهانی (یونسکو) و آثار باستانی اصلی.و سخن پایانی اینکه:سفر «چند-مقصدی» زمانی در ایران عملیاتی می شود که زیرساختها، نه مانع، بلکه مشوق حرکت باشند. گردشگری تا زمانی که به یک «اکوسیستم جابه جایی» کارآمد متصل نشود، در جای خود ایستا باقی می ماند. وقت آن است که زیرساخت را به جای هزینه، به عنوان سودآورترین سرمایه گذاری کشور ببینیم.

انتهای پیام/