توسط :
در سال های اخیر، شاهد گرایش به انتصاب مدیران ارشد در شرکت های هواپیمایی از میان خلبانان هستیم. این رویکرد، که بر پایه این تصور بنا شده که تجربه پرواز مستقیما به توانایی رهبری و اداره یک سازمان پیچیده منجر می شود، از منظر علم مدیریت دارای ایرادات مفهومی و ساختاری جدی است.
حرفه خلبانی ماهیتی، فنی و عملیاتی دارد و تمرکز اصلی آن بر اجرای دقیق رویه ها، استانداردهای ایمنی پرواز و مدیریت موقعیت های اضطراری است. ساختار آموزشی این حرفه، عمدتا بر مهارت های عملیاتی، دانش فنی پرواز و قوانین هوانوردی استوار است و به طور طبیعی، مولفه های اساسی مدیریت مانند تحلیل محیط کسب و کار، مدیریت راهبردی، طراحی ساختار سازمانی، برنامه ریزی کلان، مدیریت منابع انسانی، رهبری تحول آفرین و تفکر سیستمی را پوشش نمی دهد.
در مقابل، هدایت یک سازمان پیچیده مانند شرکت های هواپیمایی و فرودگاهی نیازمند اشراف بر ابعاد گوناگون کسب و کار است؛ از جمله مسائل مالی، حقوقی، تجاری، منابع انسانی، فناوری، بازاریابی و تعاملات ذی نفعان. این امر مستلزم برخورداری از دانش تخصصی در حوزه مدیریت است که از مسیر تحصیلات دانشگاهی معتبر در رشته هایی نظیر مدیریت بازرگانی، مدیریت صنعتی، مدیریت اجرایی (MBA) یا گرایش های تخصصی مانند مدیریت هوانوردی حاصل می شود.
نقطه مغالطه در این است که گاهی توانایی فنی و عملیاتی را با صلاحیت راهبردی و مدیریتی یکسان فرض کنیم. همان طور که یک مدیر بازرگانی بدون دانش کافی، قادر به هدایت فنی پرواز نخواهد بود، انتظار می رود که یک خلبان بدون آموزش و صلاحیت مدیریتی، نتواند به درستی پیچیدگی های اداره یک سازمان چند بعدی را مدیریت کند.
نادیده گرفتن این تمایز بنیادین، نه تنها منجر به کاهش کارایی عملیاتی سازمان می شود، بلکه می تواند شکاف عمیقی میان اهداف اجرایی کوتاه مدت و چشم انداز راهبردی بلندمدت ایجاد کند و در نهایت، انسجام و هماهنگی درونی سازمان را مختل سازد.
تنها در یک حالت، انتصاب خلبانان به جایگاه های مدیریتی قابل توجیه است، زمانی که فرد خلبان، دوره های تخصصی و معتبر مدیریتی، یا تحصیلات دانشگاهی در رشته های مدیریت (مانند MBA یا مدیریت بازرگانی) را گذرانده باشد. در این صورت، دانش مدیریتی او در کنار تجربه عملی پرواز، می تواند یک ترکیب ارزشمند و کارآمد ایجاد کند.
انتهای پیام/
